logo

Yves Beaumont
www.yvesbeaumont.be

Beste kunstliefhebber,
vanaf donderdag 05.03.2015 bieden wij u een nieuwe tentoonstelling met werk van Yves Beaumont.

Wij hopen u te mogen verwelkomen op één van onze openingsdagen, donderdag 14 – 18 u, vrijdag 14 – 17 u, zaterdag 14 – 18 u.

Alle andere dagen op afspraak telnr. 0477 / 81. 14. 20 of 0475 / 25. 41. 31. De tentoonstelling loopt tot zaterdag 11. 04. 2015.

Met vriendelijke groeten,
Ann en Luc

Art Galerie Lucanu | Yves Beaumont, Woods

Woods, acryl op doek, 100 x 80 cm, 2014


Als geboren en getogen Oostendenaar kent Yves Beaumont (°1970) de zilte kusten, met hun onafzienbare einders en dramatische luchten, als geen ander. Ook het door Jacques Brel ooit zo intens bezongen vlakke land achter die kust maakt deel uit van Beaumonts visuele referentiekader. Het zal dan ook geen verbazing wekken dat deze omgevingsinvloeden hun weerslag vinden in zijn werk. Toch strekken zijn inspiratiebronnen zich ook uit naar andere windstreken. Waren dat voor de serie ‘Noordland’ de noordelijke kusten van de Lage Landen, series als ‘Woods’ en ‘Himmelsritt’, met hun duistere, mysterieuze, haast Wagneriaanse wouden, blijken ontsproten aan verblijven en wandelingen in de rijk beboste Ardennen.

De ijle, uitgestrekte, tonaal geschilderde landschappen van Beaumont zijn in hun evocatieve kracht vergelijkbaar met het fameuze madeleinekoekje van Marcel Proust. Zoals de zoetige lekkernij een stroom aan herinneringen losmaakte bij de hoofdpersoon uit Prousts beroemde romancyclus, geven de schilderijen van Beaumont de beschouwer stof tot herinnering, bespiegeling en beschouwing.

Beaumont plaatst zich met zijn werk in een lange traditie van landschaps- schilderkunst. Hoewel het landschap al eind zestiende, begin zeventiende eeuw als zelfstandig genre opkwam, heeft het heden ten dage nog niets aan actualiteit ingeboet. Door de eeuwen heen is het landschap zelf, maar uiteraard ook de (artistieke) opvattingen erover, sterk aan verandering onderhevig geweest. Behalve geschilderd omwille van de landschappelijke kwaliteiten als zodanig, fungeerde het als achtergrond voor religieuze taferelen of als lieflijke, arcadische setting waarin mythologische figuren, nimfen en saters figureerden. In de tijd van de romantiek brachten kunstenaars als Caspar David Friedrich het landschap rechtstreeks in verband met schoonheid en het sublieme en wordt het gezien als paysage intérieur, als weerspiegeling van de gemoedstoestand van de schilder, en mogelijk van die van de kijker. Sinds de vorige eeuw hebben twee verwoestende wereldoorlogen hun stempel gedrukt op onze visie op het landschap. Exponenten daarvan als de ‘schuldige’ landschappen van Armando, of de heftige, met zand en bloed doordrenkte doeken van Anselm Kiefer – als afrekening met het Duitse verleden -, staan op ons netvlies gebrand. Hoewel Beaumont zijn illustere voorgangers kent en bewondert sluit de portee van zijn ‘queeste’ eerder aan bij die van een jongere generatie schilders. Voor hem is het schilderen van een landschap telkens óók een onderzoek naar het schilderen zelf, naar de materie, de verfhuid, naar vlakverdeling en kleur, naar hoe je schaduw, mist, een vervagende of oplichtende horizon, de spiegeling in het water, hoe je dat op het doek kunt vangen. Wat we zien zijn geen zwarte of witte vlakken, maar uit subtiele kleurlagen opgebouwde, suggestieve verfhuiden, uitgebalanceerde composities die een beroep doen op de verbeelding en de herinnering. Zijn zoektocht is die naar de essentie van het schilderen én het landschap. Naar een antwoord op de vraag waar die kern uit bestaat en hoeveel je kunt weglaten, zonder de werkelijkheid helemaal los te laten. Yves Beaumont verstaat die kunst van het weglaten als geen ander. Keer op keer slaagt hij erin door weg te laten juist méér op te roepen, om de bekende uitspraak van Mies van der Rohe te parafraseren. Hoe klein het doek ook is. Met zijn landschappen raakt Beaumont de beschouwer in de ziel. Tegelijkertijd laat hij zien dat de schilderkunst ook vandaag springlevend is en nog niets aan kracht heeft ingeboet.

Ingrid Luycks, kunsthistoricus, galerist